WATABOUT

  • Home
  • Life
    • #LifeMadness
    • #FoodGasm
    • #BeingAMom
      • Pregnancy
      • Baby
      • Kids
    • #Vanity
    • #In&Out
    • #WindowShopping
    • #Passport
    • #Printables
  • People
    • #Confessions
    • #Womensupportingwomen
  • w@About me
  • Contact

Monthly Archives November 2016

#PhotoOfTheDay: No6 | 2016

Monday, November 7, 2016 0 0
Continue Reading...

#PhotoOfTheDay: No5 | 2016

Sunday, November 6, 2016 0 0
Continue Reading...

#PhotoOfTheDay: No4 | 2016

Saturday, November 5, 2016 0 0
Continue Reading...

#PhotoOfTheDay: No3 | 2016

Friday, November 4, 2016 0 0
Continue Reading...
  • « Older Entries
  • Newer Entries »
Γεια σας!
photo

Είμαι η Έλενα και σας καλωσορίζω στο blog μου, όπου καθημερινά θα υπάρχει κάτι νέο για να απαντήσει σε όλα εκείνα τα "what about...?" που υπάρχουν εκεί έξω (και κυρίως στο μυαλό μου)!

For business inquiries: contact@watabout.gr
Facebook Instagram Youtube
Search the archives
  • May 2026
  • April 2022
  • March 2022
  • February 2022
  • December 2021
  • November 2021
  • October 2021
  • September 2021
  • July 2021
  • June 2021
  • February 2021
  • January 2021
  • December 2020
  • November 2020
  • October 2020
  • September 2020
  • October 2019
  • September 2019
  • November 2018
  • October 2018
  • July 2018
  • June 2018
  • April 2018
  • January 2018
  • October 2017
  • September 2017
  • July 2017
  • June 2017
  • May 2017
  • April 2017
  • March 2017
  • February 2017
  • January 2017
  • December 2016
  • November 2016
«Τα δικά μας παιδιά δεν θα ε «Τα δικά μας παιδιά δεν θα είναι έτσι» «Εμείς θα είμαστε διαφορετικοί γονείς» Κανείς δεν έχει μεγαλύτερη και «καλύτερη» άποψη για τη γονεϊκότητα από τους ανθρώπους που δεν έχουν παιδιά αλλά συνήθως έχουν πολλά ανήψια, βαφτιστήρια, μικρότερα αδέρφια, παιδιά φίλων κ.ο.κ. και από αυτήν την τόσο ασφαλή απόσταση κάπου μπλέκονται μέσα στην γλυκιά πλάνη της άγνοιας (αυτό ισχύει και για όσους περιμένουν το πρώτο τους παιδάκι) της φαντασίας και της επιθυμίας του πως θα ήταν... Μηδενός εξαιρουμένου. Οπότε προφανώς και μιλάω εκ πείρας. Τα ίδια έλεγα και πίστευα κι εγώ. Μέχρι που κατάλαβα ότι η γονεϊκότητα έχει έναν πολύ ταπεινωτικό τρόπο να σου θυμίζει πως είναι πολύ εύκολο να έχεις απόψεις για μια ζωή που δεν ζεις. Και έρχεται η στιγμή που συμβαίνει και το κρατάς στην αγκαλιά σου. Ξαφνικά δεν είσαι εσύ. Σιγα-σιγά συνειδητοποιείς πόσο καλά δούλευε το υποσυνείδητο, το τραύμα, όλα όσα έμαθες όχι από λόγια απαραίτητα αλλά από όσα ρουφούσες σαν σφουγγράρι όλα τα χρόνια της ζωής σου. Είσαι η μητέρα σου και ο πατέρας σου και όλα όσα μισούσες ή/και αγαπούσες σε εκείνους. Είσαι κάτι άλλο αλλά και ίδιο μαζί. Και τα παιδιά σου να ξέρεις...δεν θα διαφέρουν και τόσο από των άλλων!
Αυτό εδώ είναι ό,τι πιο κοντ Αυτό εδώ είναι ό,τι πιο κοντά στο KENZO Flower, σε αποσμητικό. Θα το αναζητήσετε ως Dove Zinc Complex Deospray Rose Scent. You are welcome!
1. Δεν αντέχω τις παιδικές φωνές σε υψηλά ντεσιμπέλ. Όπως συνηθίζω να λέω, είναι ο κρυπτονίτης μου. Προτιμώ να ετοιμάζω ταπεράκια μέχρι τη Δύση του ηλίου και να σοφουγγαρίσω 45 φορές το σπίτι αλλά δεν αντέχω με τίποτα τις «κορώνες» και τα ουρλιαχτά, ακόμη και αυτά της χαράς. 2. Δεν μπορώ να καταλάβω τον ενθουσιασμό για τα παιδιά άλλων. Αφορά και στα παιδιά που είναι οικεία προς εμάς (συγγενών, συναδέλφων, φίλων κ.ο.κ.) αλλά πολύ περισσότερο στα παιδιά αγνώστων στο internet! Δεν μπορώ με τίποτα να αποκωδικοποιήσω το γιατί να σε ενδιαφέρει (τόσο) και να παρακολουθείς – αποθηκεύοντας στον σκληρό δίσκο του μυαλού σου - ιστορίες από το παιδί κάποιου που δεν γνωρίζεις (και δεν θα γνωρίσεις ποτέ), ορόσημα της ζωής του, συνήθειες, πότε μίλησε, πότε περπάτησε, πόσο θήλασε, αν του αρέσει ή όχι το μάνγκο και τι έκανε πέρυσι τέτοια μέρα. 3. Το αφήστε τα να βαρεθούν είναι ένας μύθος. Ποτέ κανείς γονιός στον κόσμο αυτό δεν απέτρεψε κανένα παιδί από τη βαρεμάρα. Το αντίθετο. Έχω ακουσει το βαριέμαι σε ό,τι χρόνο και με όποια εκφορά λόγου υπάρχει – ΒΑΡΙΕΜΑΙΙΙΙ, Βαρέθηκα, έχω βαρεθεί, είναι πολύ βαρετοοοοοοοοοοοοοοοοό – από την ώρα που ξυπνάνε μέχρι την ώρα που δίνεις πόλεμο για να έρθει ο Μορφέας επιτέλους να τα πάρει στη
«Πρόσεξε αυτόν που δεν αγαπ «Πρόσεξε αυτόν που δεν αγαπά τα ζώα. Η ανθρωπιά του, αδύναμη. Πρόσεξε αυτόν που δεν αγαπά τις γάτες. Κάπου φοβάται, κάπου τρέμει, κάπου κρύβεται. Ο Χίτλερ μισούσε τις γάτες. Κι ο Καίσαρας. Κι ο Ναπολέων (...) Το να ζεις με ένα πλάσμα εξαρτημένο από εσένα είναι μπελάς, χαρά αλλά και φάρμακο. Κίνητρο για τη ζωή. Η έγνοια για κάτι έξω από εσένα. Τώρα ο Μούψης δεν υπάρχει πια. Ήταν ο πιο κοντινός φίλος για έντεκα χρόνια – και ο μόνος στη ζωή μου που δε με πρόδωσε ποτέ. Αντιμετώπισε τον θάνατο με την ίδια αξιοπρέπεια με την οποία έζησε. (...) Στον ύπνο μου είχα πάρει μια πρόγευση από Παράδεισο. Τον δικό μου Παράδεισο, με τα μόνα πλάσματα που δεν με πρόδωσαν ποτέ. (...) Τις άδειες νύχτες αναζητώ τη ζεστασιά του στα πόδια μου. Μα η νύχτα είναι κρύα και τεράστια χωρίς τον Μούψη.». Νίκος Δήμου, Το Βιβλίο Των Γάτων. Έχω πολύ καιρό να διαβάσω ένα βιβλίο. Έχω αγοράσει πόσα, κάποια πιο μικρά, κάποια πιο μεγάλα αλλά δυστυχώς δεν τα έχω καταφέρει. Στην 4η σελίδα πλέον κουτουλάω από τη νύστα ενώ πρέπει να επικραττεί σιγή απομόνωσης για να καταφερω να συγκεντρωθώ. Μα δεν το βάζω κάτω. Συνεχίζω να ψάχνω, να αναζητώ και να αγοράζω με την ίδια ανυπομονησία και χαρά γιατί ξέρω πως – όπως και με πολλά ακόμη πράγματα – θα έρθει πάλι η σ
«Υπάρχουν μέρες που όλοι μα «Υπάρχουν μέρες που όλοι μας ξυπνάμε κάπως και υπάρχει κάτι να μας μαγκώνει...» μου απάντησε η Τατιάνα, σε ένα από τα ηχητικά podcast που της έστειλα και σήμερα χωρίς να σεβαστώ το ό,τι μόλις χθες επέστρεψαν από τις διακοπές τους και στο οποίο της εξηγούσα το γιατί σήμερα ξύπνησα και μόλις έφυγαν όλοι, έβαλα τα κλάματα. Γιατί ανάμεσα στο «κάπου υπάρχει πόλεμος» και στο «τι σου λείπει εσένα;» υπάρχουν μέρες που όλοι μας ξυπνάμε όντως με ένα βάρος. Προσωπικά, λίγο η ζέστη και λίγο η εποχιακή αλλεργία της Odette, που την κάνει να τρώει ελάχιστα αυτές τις μέρες, μου ξύπνησαν όλα μου τα τραύματα γύρω από τον Sherlock. Όχι πως έφυγαν ποτέ. Απλώς κάποιες μέρες είναι πιο ήσυχα και κάποιες άλλες μοιάζουν σαν να συνέβησαν χθες. Μετά είναι η αβεβαιότητα του να είσαι γυναίκα solopreneur (είπα να χρησιμοποιήσω κι εγώ έναν όρο της εποχής) στα μέσα Ιουλίου, σε μια χώρα που μοιάζει να πατάει παύση. Και κάπου εκεί έρχεται και η σκέψη ότι ούτε φέτος θέλω να ασχοληθώ με τα πρακτικά κομμάτια και δυσκολίες που έχει η «μετακόμιση» των δικών μας οικογενειακών διακοπών. Και, τέλος, είναι και κάτι υπαρξιακά που πότε κάνουν αισθητή την παρουσία τους και πότε αποφασίζουν να μου δώσουν λίγο χώρο να αναπνεύσω. (συνέχεια στα σχόλια 👇)
Ακολουθήστε με στο Instagram @_tolenio
  • Home
  • W@ABOUT ME
  • Contact
Copyrights © W@ABOUT 2020. All Rights Reserved.
Website Design & Digital Marketing by kovald.

Συνεχίζοντας την περιήγηση στο watabout.gr, αποδέχεσαι τη χρήση cookies. Μάθε Περισσότερα Αποδοχή
Privacy & Cookies Policy

Privacy Overview

This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Necessary
Always Enabled
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
SAVE & ACCEPT